به گزارش فولادنیوز، بر اساس تحلیلی که تاس محمد مدیرعامل شرکت Railveyor و چارلز گیلیس مدیر شرکت Resource Capital Funds Innovation، در Metal Tech News منتشر کردهاند، یکی از مهمترین پیامدهای این رویکرد آن است که پایداری دیگر نباید صرفاً بهعنوان یک لایه نظارتی و الزامی پس از طراحی معدن در نظر گرفته شود، بلکه باید از ابتدای تصمیمگیریهای مهندسی وارد طراحی پروژه شود.
عبور از انتخاب تجهیزات به طراحی یکپارچه معدن
از دید نویسندگان تغییر اصلی مورد نیاز صرفاً استفاده از تجهیزات جدید نیست، بلکه تغییر در شیوه طراحی معدن است. در رویکرد سنتی، تجهیزات اصلی مانند کامیونهای حمل مواد انتخاب میشوند و سپس بخشهای مختلف معدن متناسب با آن تجهیزات طراحی میشوند. رویکرد پیشنهادی CRMA این ترتیب را معکوس میکند.
در این مدل ابتدا باید مشخص شود معدن قرار است چه عملکردی داشته باشد و سپس سیستم عملیاتی متناسب با آن طراحی شود. در چنین شرایطی انتخاب سیستم حمل مواد دیگر یک تصمیم مستقل نیست بلکه باید همزمان با طراحی شبکه معدن، زیرساخت انرژی، سیستم تهویه، اتوماسیون، ایمنی و الزامات محیطزیستی مورد ارزیابی قرار گیرد.
این مسئله در معادن زیرزمینی اهمیت بیشتری دارد. انتخاب کامیون دیزلی برای حمل مواد معدنی تنها به خرید کامیون محدود نمیشود. استفاده از دیزل مستقیماً بر نیاز معدن به تهویه، مصرف انرژی، انتشار آلایندهها، هزینههای عملیاتی و حتی زیرساختهای مورد نیاز تأثیر میگذارد.
در مقابل استفاده از تجهیزات برقی میتواند مصرف دیزل و نیاز به تهویه را کاهش دهد، اما در سمت دیگر به زیرساخت برق مناسب و هماهنگی دقیقتر با سیستم تولید معدن نیاز دارد. به همین دلیل فناوری حمل مواد باید در ارتباط با سایر اجزای معدن انتخاب شود.
حمل مواد؛ قلب طراحی معدن آینده
یکی از محورهای اصلی این تحلیل، سیستم حملونقل مواد معدنی است. نویسندگان معتقدند نحوه انتقال ماده معدنی از محل استخراج تا کارخانه فرآوری، یکی از مهمترین تصمیمهای مهندسی در توسعه معدن زیرزمینی محسوب میشود.
گزینههای مختلفی از کامیون و نوار نقاله گرفته تا سیستمهای بالابر، trolley assist، خودروهای برقی باتریمحور و سیستمهای حمل پیوسته وجود دارد. هرکدام از این گزینهها پیامدهای متفاوتی برای طراحی معدن دارند.
برای نمونه کامیونهای دیزلی نیازمند سیستم تهویه گستردهتری هستند و مصرف سوخت و انتشار آلایندههای بیشتری ایجاد میکنند. در مقابل سیستمهای برقی میتوانند مصرف دیزل و نیاز به تهویه را کاهش دهند، اما به توسعه زیرساخت برق و هماهنگی با سیستم تولید نیاز دارند.
از این نظر انتخاب سیستم حمل مواد باید با توجه به زمینشناسی، هندسه معدن، حجم تولید، طول عمر پروژه و تغییرات احتمالی معدن در سالهای آینده انجام شود. هیچ فناوری واحدی را نمیتوان برای تمام معادن بهترین گزینه دانست.
نویسندگان به سیستمهای حمل پیوسته انعطافپذیر نیز اشاره میکنند که میتوانند در فاصله میان کامیونهای سنتی و نوارنقالههای ثابت قرار گیرند. این سیستمها امکان انتقال پیوسته مواد را فراهم میکنند و درعینحال میتوانند انعطاف بیشتری در برابر تغییرات هندسی معادن زیرزمینی داشته باشند.
برقیسازی و اتوماسیون در کنار یکدیگر
یکی دیگر از محورهای مورد توجه مقاله، پیوند میان برقیسازی، اتوماسیون و دیجیتالیشدن معدن است.
استفاده از تجهیزات برقی میتواند مصرف سوخت دیزل و نیاز به تهویه را کاهش دهد. اتوماسیون نیز میتواند ثبات عملیات، ایمنی و بهرهوری را افزایش دهد. از سوی دیگر سامانههای پایش دیجیتال امکان برنامهریزی بهتر تعمیرات و افزایش قابلیت اطمینان تجهیزات را فراهم میکنند.
اما نکته کلیدی این است که این فناوریها نباید به شکل جداگانه به معدن اضافه شوند. بیشترین مزیت زمانی حاصل میشود که از ابتدای طراحی پروژه بهعنوان اجزای مکمل یک سیستم واحد در نظر گرفته شوند.
این موضوع برای معادن قدیمی و پروژههای توسعهای نیز اهمیت دارد. در پروژههای موسوم به Brownfield، افزایش تولید بدون ایجاد گلوگاه در حمل مواد، انرژی و زیرساختها اهمیت ویژهای دارد. در چنین معادلهای جریان داخلی مواد معدنی نخستین حلقه زنجیرهای است که منابع معدنی را به یک جریان قابل اتکا از مواد خام تبدیل میکند.
هزینه اولیه دیگر معیار کافی نیست
یکی از نکات مهم مقاله تغییر نگاه اقتصادی به سرمایهگذاری در تجهیزات معدن است. نویسندگان معتقدند مقایسه فناوریها نباید صرفاً بر اساس قیمت خرید اولیه انجام شود، بلکه باید هزینه مالکیت در طول عمر پروژه یا Total Cost of Ownership مورد توجه قرار گیرد.
ممکن است یک سیستم برقی، خودکار یا حملونقل پیوسته در ابتدای پروژه به سرمایهگذاری بیشتری نیاز داشته باشد و حتی تغییراتی در طراحی معدن و زیرساخت برق ایجاد کند. اما همین سیستم میتواند طی چند دهه فعالیت معدن، مصرف دیزل، نیاز به تهویه، هزینه حمل مواد و میزان مواجهه نیروی انسانی با محیطهای پرخطر را کاهش دهد.
از سوی دیگر طراحی معدن باید امکان تغییر در آینده را نیز در نظر بگیرد. زمینشناسی، برنامه تولید، ظرفیت فرآوری و نیازهای تعمیر و نگهداری در طول عمر یک معدن ثابت باقی نمیمانند. بنابراین سیستمی که برای شرایط امروز طراحی شده، ممکن است در سالهای آینده به یک محدودیت عملیاتی تبدیل شود.
با وجود این نویسندگان تأکید میکنند که فناوری بهتنهایی نمیتواند یک ذخیره معدنی غیراقتصادی را به پروژهای اقتصادی تبدیل کند. بنابراین ارزیابی چرخه عمر باید همچنان بر پایه اقتصاد کل پروژه انجام شود و هزینه تجهیزات بهتنهایی معیار تصمیمگیری نباشد.
CRMA؛ تغییر استانداردهای طراحی معدن
اهمیت رویکرد جدید اتحادیه اروپا در این است که پایداری را از سطح الزامات زیستمحیطی به سطح تصمیمهای مهندسی میآورد. بر اساس تحلیل Metal Tech News، پروژههایی که برای قرار گرفتن در چهارچوب پروژه راهبردی CRMA واجد شرایط هستند، باید الزامات مربوط به توسعه پایدار و کاهش آثار زیستمحیطی را در ساختار پروژه خود لحاظ کنند و این انتظارات برای برخی پروژههای راهبردی خارج از اتحادیه اروپا نیز مطرح میشود.
در چنین شرایطی، عواملی مانند مصرف انرژی، انتشار آلایندهها، مدیریت آب، تنوع زیستی، ترافیک و سر و صدا در سطح معدن و اثرات فعالیت معدن بر جوامع پیرامونی دیگر موضوعاتی جدا از طراحی فنی پروژه نخواهند بود.
این تغییر میتواند در بلندمدت به شکلگیری نوعی استاندارد جدید در صنعت معدن منجر شود که در آن طراحی معدن از ابتدا بر مبنای تعامل میان تولید، انرژی، حمل مواد، ایمنی و محیطزیست انجام میشود.
پیام این روند برای معدنکاری ایران
اگرچه CRMA یک قانون اروپایی است، روندی که در این چارچوب در حال شکلگیری است، برای صنعت معدن ایران نیز قابل توجه است. افزایش عمق معادن، رشد هزینههای انرژی، نیاز به کاهش مصرف سوخت، چالشهای تهویه در معادن زیرزمینی و ضرورت افزایش بهرهوری، همگی مسائلی هستند که انتخاب فناوری حمل و طراحی زیرساخت را به تصمیمی فراتر از خرید تجهیزات تبدیل میکنند.
یکی از درسهای مهم این رویکرد برای معادن ایران میتواند عبور از نگاه جزیرهای به تجهیزات باشد. کامیون، نوار نقاله، سیستم برق، تهویه، اتوماسیون و تجهیزات استخراج نباید بهصورت مستقل ارزیابی شوند. عملکرد هر یک از این اجزا بر هزینه و بهرهوری سایر بخشها اثر میگذارد.
به همین دلیل طراحی یک معدن جدید یا توسعه یک معدن موجود میتواند از ابتدا بر اساس سناریوهای مختلف حمل مواد، مصرف انرژی و تولید مورد ارزیابی قرار گیرد. در چنین رویکردی، معیار انتخاب فناوری صرفاً قیمت خرید تجهیزات نخواهد بود، بلکه اثر آن بر هزینه کل معدن در طول عمر پروژه نیز محاسبه میشود.
در نهایت پیام اصلی تحلیل Metal Tech News این است که معدن آینده الزاماً تنها معدنی با تجهیزات بیشتر، اتوماسیون بالاتر یا ماشینآلات برقیتر نیست بلکه معدنی است که از ابتدا متفاوت طراحی شده است. در این مدل جریان مواد، انرژی، زیرساخت، ایمنی، الزامات زیستمحیطی و قابلیت انطباق با تغییرات آینده، اجزای یک سیستم واحد هستند.
همین تغییر نگاه میتواند یکی از مهمترین پیامدهای غیرمستقیم CRMA برای صنعت معدن باشد، اینکه پایداری دیگر موضوعی در پایان فرآیند طراحی معدن نیست، بلکه به یکی از متغیرهای اصلی در تصمیمگیری مهندسی و اقتصادی پروژه تبدیل میشود.
منبع: معدن نامه
دیدگاهتان را بنویسید