حقوق دولتی معادن در سال ۱۴۰۵ همزمان با تغییر مبنای محاسبه بر اساس استخراج واقعی و افزایش درآمد پیشبینیشده دولت، با موضوع تازهای در بخش جرایم دیرکرد نیز مواجه شده است. اصلاح آییننامه اجرایی قانون معادن، مسیر بازبینی جریمههای مطالبهشده از بهرهبردارانی را که نسبت به محاسبه آن اعتراض دارند، باز کرده و بار دیگر مسئله دقت در محاسبه، وصول و بازگشت منابع حقوق دولتی به بخش معدن را به موضوعی مهم تبدیل کرده است.
به گزارش فولادنیوز، حقوق دولتی معادن در سال ۱۴۰۵ وارد مرحلهای تازه شده است. از یک سو مبنای محاسبه این درآمد به سمت استخراج واقعی حرکت کرده تا فاصله میان ظرفیت اسمی پروانه بهرهبرداری و عملکرد واقعی معادن کاهش یابد و از سوی دیگر درآمد پیشبینیشده دولت از محل حقوق دولتی به حدود ۶۸ هزار میلیارد تومان رسیده که رشد ۲۳.۶ درصدی نسبت به سال قبل را نشان میدهد.
همزمان با اصلاح آییننامه اجرایی قانون معادن، برای بهرهبردارانی که نسبت به جریمه دیرکرد حقوق دولتی اعتراض دارند، امکان درخواست بازبینی در نظر گرفته شده است. این تحولات نشان میدهد مسئله حقوق دولتی دیگر تنها به میزان دریافتی دولت محدود نیست و نحوه محاسبه، وصول، جریمه و بازگشت منابع به بخش معدن را نیز دربرمیگیرد.
حرکت به سمت استخراج واقعی
حقوق دولتی بخشی از منافع حاصل از بهرهبرداری از ذخایر معدنی است که باید بخشی از آن به توسعه بخش معدن و مناطق معدنی بازگردد. در سال ۱۴۰۵ یکی از تغییرات مهم در این حوزه، تغییر مبنای محاسبه به سمت استخراج واقعی است. هدف از این تغییر، کاهش فاصله میان ظرفیت اسمی درجشده در پروانههای بهرهبرداری و میزان واقعی استخراج عنوان شده است.
این تغییر از آن جهت اهمیت دارد که معادن از نظر ظرفیت، عیار ذخیره، هزینه استخراج و شرایط اقتصادی یکسان نیستند. یک معدن کوچک با ظرفیت پایین و عیار کمتر نمیتواند لزوماً با همان معیار یک معدن بزرگ و پرعیار ارزیابی شود. در سالهای گذشته نیز تلاشهایی برای منطقهای کردن محاسبات و توجه بیشتر به ویژگیهای هر معدن انجام شده است.
بر اساس ماده ۱۴ قانون معادن، حقوق دولتی معدن میتواند حداکثر تا ۱۰ درصد بهای ماده معدنی استخراجشده، کانهآراییشده یا فرآوریشده تعیین شود. بخشی از منابع حاصل نیز برای حوزههایی مانند زیرساختهای معدنی، سازمان نظاممهندسی معدن، منابع طبیعی، محیطزیست، استانها و صندوق بیمه سرمایهگذاری فعالیتهای معدنی اختصاص مییابد.
از این نظر مسئله اصلی تنها تعیین رقم حقوق دولتی نیست. نحوه تعیین رقم، میزان تحقق درآمد پیشبینیشده و چگونگی هزینهکرد آن نیز بخشی از معادله حقوق دولتی محسوب میشود.
درآمد ۶۸ هزار میلیارد تومانی دولت
درآمد پیشبینیشده دولت از حقوق دولتی در بودجه سال ۱۴۰۵ حدود ۶۸ هزار میلیارد تومان تعیین شده است. این رقم نسبت به سال قبل ۲۳.۶ درصد افزایش دارد. باوجوداین تجربه سالهای گذشته نشان داده است که میان رقم پیشبینیشده در بودجه و میزان واقعی وصول حقوق دولتی فاصله وجود دارد. این فاصله اهمیت زیادی دارد زیرا افزایش رقم بودجهای الزاماً به معنای افزایش متناسب توان پرداخت معادن نیست. شرایط اقتصادی معدن، هزینههای استخراج، قیمت مواد ناریه، سوخت، حملونقل، تجهیزات و وضعیت بازار فروش میتواند توان نقدینگی بهرهبردار را تغییر دهد.
در چنین شرایطی افزایش حقوق دولتی بدون توجه کافی به شرایط واقعی هر معدن میتواند فشار مالی بیشتری بر واحدهای معدنی وارد کند. از سوی دیگر کاهش یا تأخیر در وصول حقوق دولتی نیز درآمد پیشبینیشده دولت و منابع قابل تخصیص به بخش معدن را تحت تأثیر قرار میدهد.
به همین دلیل اصلاح مبنای محاسبه باید در کنار شفافیت در فرآیند وصول و هزینهکرد منابع دنبال شود. اگر بخشی از حقوق دولتی برای توسعه زیرساختهای معدنی دریافت میشود، اثر این منابع باید در کاهش هزینههای فعالیت و بهبود زیرساختهای مناطق معدنی قابل مشاهده باشد.
جریمهها وارد مرحله بازبینی میشوند
در کنار بحث محاسبه اصل حقوق دولتی، مسئله جرایم دیرکرد نیز یکی از بخشهای مهم رابطه مالی دولت و بهرهبرداران است. مصوبه جدید هیئتوزیران درباره اصلاح تبصره ماده ۱۱۸ آییننامه اجرایی قانون معادن، مسیر مشخصی برای رسیدگی مجدد به جرایم دیرکرد ایجاد کرده است. بر اساس این مصوبه اگر دارنده پروانه بهرهبرداری با ارائه اسناد و مدارک مدعی باشد که در پرداخت حقوق دولتی تأخیر نداشته یا جریمه تعیینشده ناشی از اشتباه بوده است، وزارت صنعت، معدن و تجارت باید موضوع را دوباره بررسی کند.
برای پروندههای جاری، بهرهبرداران حداکثر یک ماه از تاریخ ابلاغ تصویبنامه فرصت دارند درخواست خود را همراه با مدارک ارائه کنند. در موارد جدید نیز مهلت ارائه درخواست، یک ماه از تاریخ ابلاغ جریمه تعیین شده است. نکته مهم این است که در صورت احراز اشتباه در تعیین جریمه، مبلغی که پیشتر دریافت شده بهعنوان بستانکاری در حقوق دولتی محاسبه و در حساب میان دولت و بهرهبردار اعمال خواهد شد. بنابراین سازوکار جدید لزوماً به معنای بازپرداخت نقدی مبلغ نیست و اصلاح حساب حقوق دولتی را دنبال میکند.
از اختلاف بر سر رقم تا اختلاف بر سر جریمه
قرار گرفتن این مصوبه در کنار تغییر مبنای محاسبه حقوق دولتی، یک ارتباط مهم را نشان میدهد. هرچه فرآیند تعیین اصل بدهی پیچیدهتر باشد، دقت در محاسبه و امکان اعتراض به رقم مطالبهشده اهمیت بیشتری پیدا میکند.
نحوه تعیین ارزش ماده معدنی و اینکه حقوق دولتی بر مبنای ارزش ماده استخراجشده، کانهآراییشده یا فرآوریشده محاسبه شود، میتواند بر رقم نهایی حقوق دولتی اثر بگذارد. در نتیجه، زنجیره حقوق دولتی را باید مجموعهای از مراحل بههمپیوسته دانست: تعیین میزان استخراج، ارزشگذاری ماده معدنی، محاسبه حقوق دولتی، مطالبه و وصول بدهی و در صورت تأخیر، محاسبه جریمه. خطا در هر یک از این مراحل میتواند به اختلاف میان بهرهبردار و دستگاه اجرایی منجر شود.
مصوبه جدید هیئتوزیران دقیقاً در بخش پایانی این زنجیره مداخله کرده و امکان بازبینی جریمه را فراهم آورده است. بهاینترتیب اگر اختلاف ناشی از اشتباه در محاسبه جریمه باشد، بهرهبردار میتواند با ارائه مستندات درخواست اصلاح کند.
تراز حقوق دولتی باید دوطرفه باشد
مسئله حقوق دولتی در نهایت به یک رابطه مالی دوطرفه میان دولت و بخش معدن بازمیگردد. دولت بهعنوان نماینده مالکیت عمومی بر ذخایر معدنی، بخشی از منافع حاصل از استخراج را دریافت میکند. بهرهبردار نیز انتظار دارد رقم مطالبهشده متناسب با وضعیت واقعی معدن تعیین شود و منابع حاصل از این پرداختها در مسیر توسعه زیرساختهای معدنی و کاهش هزینههای تولید به بخش بازگردد.
در این چهارچوب حرکت به سمت محاسبه بر اساس استخراج واقعی میتواند گامی برای نزدیکتر کردن رقم مطالبه به عملکرد واقعی معدن باشد. ایجاد مسیر بازبینی جرایم نیز میتواند بخشی از اختلافات ناشی از خطاهای محاسباتی را کاهش دهد. بااینحال کارآمدی این تغییرات به نحوه اجرای آنها وابسته است. اگر استخراج واقعی با روشهای دقیق و قابل سنجش تعیین شود، مبنای ارزشگذاری شفاف باشد و امکان اعتراض مؤثر به محاسبات اشتباه وجود داشته باشد، حقوق دولتی میتواند از یک مطالبه صرفاً درآمدی به ابزاری برای تنظیم رابطه دولت و بخش معدن تبدیل شود.
در سوی دیگر اگر افزایش درآمد پیشبینیشده دولت با افزایش هزینههای تولید و کاهش توان نقدینگی معادن همراه شود، فشار مالی میتواند به کاهش سرمایهگذاری و اختلال در فعالیت برخی معادن منجر شود. ازاینرو تراز واقعی حقوق دولتی زمانی شکل میگیرد که هم میزان دریافتی دولت و هم اثر این پرداختها بر توان تولید و توسعه زیرساختهای معدنی مورد توجه قرار گیرد.
اکنون با تغییر مبنای محاسبه حقوق دولتی و ایجاد فرصت یکماهه برای بازبینی جرایم، بخشی از این مسیر اصلاح شده است. مرحله مهم بعدی شفاف شدن میزان وصول واقعی، نحوه توزیع منابع و میزان بازگشت آن به زیرساختهای معدنی است.
منبع: معدن نامه
دیدگاهتان را بنویسید