مس، موتور محرک بیاچپی و ریو تینتو است / افزایش سهم از مس در برابر سنگآهن
نقش پررنگتر مس در سود شرکتهای معدنی عمدتاً ناشی از تحولات قیمتی است؛ مس عملکردی بهتر از سنگآهن داشته، در حالی که سنگآهن همراستا با کاهش تولید فولاد چین و افزایش عرضه با چالش مواجه بوده است.
به گزارش فولاد نیوز، تازهترین نتایج مالی شرکتهای بزرگ معدنی بیاچپی گروپ و ریو تینتو نشان میدهد مس نقشی محوری در رشد سودآوری آنها ایفا کرده است، اما همزمان دشواری افزایش سهم از این فلز صنعتی را نیز برجسته میکند.
بیاچپی، بزرگترین شرکت معدنی فهرستشده جهان، هفته گذشته سود پایه قابل انتساب نیمسال نخست خود را ۶.۲ میلیارد دلار اعلام کرد که ۲۲ درصد نسبت به مدت مشابه سال قبل افزایش نشان میدهد و فراتر از انتظار بود.
نکته قابل توجه این بود که برای نخستین بار، بخش عمده سود عملیاتی این شرکت از مس حاصل شد، بهطوری که ۵۱ درصد از درآمد عملیاتی را تشکیل داد و از سنگآهن پیشی گرفت.
روندی مشابه در ریو تینتو نیز مشاهده شد؛ سهم سود سالانه سنگآهن به حدود ۶۰ درصد از کل سود شرکت کاهش یافت، در حالی که سال قبل ۷۰ درصد بود، و سهم مس تقریباً دو برابر شد و به حدود ۳۰ درصد رسید.
نقش پررنگتر مس در سود شرکتهای معدنی عمدتاً ناشی از تحولات قیمتی است؛ مس عملکردی بهتر از سنگآهن داشته، در حالی که سنگآهن همراستا با کاهش تولید فولاد چین و افزایش عرضه با چالش مواجه بوده است.
قراردادهای آتی مس لندن روز دوشنبه با قیمت ۱۲٬۸۶۸.۵۰ دلار به ازای هر تن بسته شد که اندکی کمتر از جلسه معاملاتی پیشین و ۱۱.۴ درصد پایینتر از رکورد تاریخی ۱۴٬۵۲۷.۵۰ دلار در ۲۹ ژانویه بود.
با این حال، مس از آوریل سال گذشته در روندی صعودی پایدار قرار داشته و از کف ۸٬۱۰۵ دلار در هر تن در ۲۵ آوریل تا قیمت پایانی روز دوشنبه، ۵۹ درصد افزایش یافته است.
این جهش تحت تأثیر چند عامل رخ داده است، از جمله انبارسازی در ایالات متحده در پی ابهام درباره سیاست تعرفهای دونالد ترامپ و همچنین اختلالات عرضه در معادن بزرگ.
اما یک عامل بنیادین بلندمدت نیز برای مس وجود دارد، زیرا این فلز به دلیل نقش حیاتیاش در برقرسانی و سیستمهای حملونقل برقی، جزء اساسی گذار انرژی به شمار میرود.
برآوردها درباره میزان نیاز آینده به مس متفاوت است، اما در سناریوهای محافظهکارانه نیز تقاضا تا سال ۲۰۵۰ دو برابر خواهد شد.
یافتن ذخایر بزرگ مس در بلندمدت هم دشوار و هم پرهزینه است؛ موضوعی که توضیح میدهد چرا هر دو شرکت بیاچپی و ریو در پی خرید معادن موجود بودهاند.
معاملات ناکام
بیاچپی در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ پیشنهاد خرید انگلو امریکن را مطرح کرد، اما در نهایت از معامله ۵۳ میلیارد دلاری پیشبینیشده کنار کشید که عمدتاً به دلیل اختلاف بر سر ارزشگذاری داراییها بود.
داراییهای مس انگلو در آمریکای جنوبی هدف اصلی بیاچپی بود و این شرکت علاقه کمتری به سنگآهن، زغالسنگ و الماسهای این شرکت فهرستشده در لندن داشت.
در مقابل، انگلو خریدار دیگری در شرکت کانادایی Teck Resources یافت؛ معاملهای دیگر به ارزش ۵۳ میلیارد دلار که پس از نهایی شدن، پنجمین تولیدکننده بزرگ مس جهان را ایجاد خواهد کرد.
ریو نیز تلاش کرد از طریق ادغام با Glencore تولید مس خود را افزایش دهد؛ اقدامی که میتوانست غول معدنی ۲۰۰ میلیارد دلاری و بزرگترین تولیدکننده مس جهان را شکل دهد.
بار دیگر، اختلاف بر سر ارزشگذاری باعث شکست معامله شد، زیرا گلنکور خواهان سهم بیشتری از شرکت ادغامشده بود نسبت به آنچه ریو حاضر به ارائه آن بود.
با نگاه به گذشته و با توجه به جهش قدرتمند قیمت مس، احتمالاً انگلو و گلنکور در رد پیشنهادهای بیاچپی و ریو تصمیم درستی گرفتهاند.
ناکامی این ابرادغامهای پیشنهادی نشان میدهد هر معامله موفقی نیازمند پرداخت حقالزحمه بسیار بالاتری برای داراییهای مس خواهد بود؛ رقمی که تقاضای احتمالی مس در ۱۰ یا ۲۰ سال آینده را منعکس کند، نه فقط تقاضای فعلی را.
همچنین احتمال آن را افزایش میدهد که شرکتهایی مانند بیاچپی و ریو ناچار شوند برای افزایش سهم مس در سبد داراییهای خود، یا به خرید شرکتهای کوچک معدنی روی آورند یا به اکتشاف و توسعه معادن جدید بپردازند، یا ترکیبی از هر دو.
و اما سنگآهن، کالایی که بیاچپی و ریو را به شرکتهای امروزی تبدیل کرد.
تولید فولاد چین در سال ۲۰۲۵ برای نخستین بار از سال ۲۰۱۹ به زیر یک میلیارد تن سقوط کرد و احتمالاً اکنون به اوج خود رسیده و در سالهای آینده بهتدریج کاهش خواهد یافت.
چین حدود ۷۵ درصد از تجارت دریایی سنگآهن را خریداری میکند و همچنان بازار اصلی باقی خواهد ماند، اما سهم فزایندهای را نیز از معادنی که در گینه تحت کنترل دارد دریافت خواهد کرد؛ جایی که پروژه سیماندو در سالهای آینده به ظرفیت سالانه ۱۲۰ میلیون تن خواهد رسید.
این وضعیت در قیمتها نیز بازتاب یافته است؛ قراردادهای سنگآهن بورس سنگاپور در بیشتر سال گذشته در محدودهای نزدیک به ۱۰۰ دلار در هر تن معامله شدند، اما در ۱۳ فوریه به زیر این سطح سقوط کردند و روز دوشنبه در ۹۸.۴۶ دلار بسته شدند.
این وضعیت برای بیاچپی و ریو ضربهای دوگانه است: قیمتهای پایینتر همزمان با کاهش تدریجی تقاضای چین.
پرسش این است که آیا رشد بخش فولاد در هند و سایر کشورهای آسیایی میتواند کاهش تقاضای چین را جبران کند یا خیر.
افشا: در زمان انتشار این مطلب، کلاید راسل به عنوان سرمایهگذار در یک صندوق، مالک سهام بیاچپی گروپ و ریو تینتو بود.