یک مطالعه از دانشگاه مانهایم درباره خطرات اقتصادی و سیاسی ناشی از صنعتی‌زدایی در آلمان هشدار می‌دهد.

به گزارش فولاد نیوز، از دست دادن تولید فولاد داخلی می‌تواند سالانه تا ۵۰ میلیارد یورو برای آلمان هزینه داشته باشد. این نتیجه پژوهشی است که توسط اقتصاددانان دانشگاه مانهایم انجام و پیش از نشست صنعتی در برلین منتشر شده است،.

تحلیلگران هشدار می‌دهند که در صورت بروز بحران جهانی فولاد، اقتصاد آلمان به‌شدت آسیب‌پذیر خواهد بود، اگر شرکت‌های این کشور تولید خود را تعطیل کنند یا به خارج منتقل نمایند. بر اساس محاسبات آن‌ها، در صورتی که صادرکنندگان بزرگ فولاد مانند چین به دلیل درگیری‌های ژئوپولیتیکی یا مشکلات زنجیره تأمین، عرضه به اروپا را کاهش دهند، قیمت فولاد برای مصرف‌کنندگان آلمانی به‌طور چشمگیری افزایش خواهد یافت.

این وضعیت منجر به افزایش قیمت محصولات در صنایعی مانند ساختمان‌سازی، مهندسی مکانیک، متالورژی و خودروسازی خواهد شد.

نویسندگان گزارش، تام کربس و پاتریک کاچمارچیک، می‌گویند: «افزایش هزینه‌ها تولید و ارزش افزوده در این بخش‌ها را کاهش خواهد داد.»

آن‌ها همچنین تأکید می‌کنند که کاهش درآمد خانوارها تأثیر منفی بر تقاضای داخلی خواهد داشت.

در این مطالعه تأکید شده است که حتی کاهش تدریجی در صنعت فولاد نیز تنها پیامدهای اقتصادی نخواهد داشت، بلکه نتایج سیاسی نیز در پی خواهد آورد. مناطقی که تمرکز بالایی از کارخانه‌های فولاد دارند — از جمله دویسبورگ، آیزن‌هوتن‌اشتات، برمن و زارلند — ممکن است دچار افول اجتماعی شوند. تجربه ایالات متحده و بریتانیا نشان می‌دهد که افول مناطق صنعتی اغلب با رشد جنبش‌های پوپولیستی همراه است.

تحلیلگران بر این باورند که آلمان باید سطح تولید فولاد خود را دست‌کم در ۴۰ میلیون تن در سال حفظ کند که نیمی از آن باید با استفاده از فناوری‌های کاهش مستقیم کم‌کربن تولید شود. تحقق این هدف نیازمند سرمایه‌گذاری گسترده در نوسازی سبز صنعت است.

صدر اعظم آلمان، فریدریش مرتس، از تدابیر پیشنهادی اتحادیه اروپا برای حمایت از فولادسازان اروپایی حمایت کرده و همچنین بر تعهد دولت خود برای حفظ تولید فولاد و اشتغال در کشور تأکید کرده است.

دیدگاهتان را بنویسید