به گزارش فولادنیوز، بحران نخست در معادن ایران، کمبود مواد ناریه است. اختلال در تامین مواد اولیه تولید این نهاده، به‌ویژه نیترات آمونیوم، باعث شده برخی معادن نتوانند با ظرفیت عادی فعالیت کنند.
سیدحجت زینلی، مدیرعامل شرکت مس کاوان نماد، از کاهش عملیات معدنکاری یکی از معادن زیرمجموعه این شرکت از حدود ۷۰۰ هزار تن به ۱۰۰ هزار تن در ماه خبر داده است؛ افتی که نشان می‌دهد کمبود یک نهاده چگونه می‌تواند بخش بزرگی از ظرفیت تولید را بلااستفاده بگذارد.
واردات نیز هنوز نتوانسته این کمبود را به‌طور کامل جبران کند. معادن کوچک، به‌دلیل نقدینگی محدود و ناتوانی در تحمل دوره‌های طولانی کاهش تولید، آسیب‌پذیرترند. در چنین شرایطی، حتی برخورداری از ذخایر معدنی و ماشین‌آلات مناسب هم تضمینی برای تداوم استخراج نیست.
بحران دوم، کاهش سهمیه گازوئیل است؛ مشکلی که در معادن زغال‌سنگ ابعادی فراتر از تولید دارد. سعید صمدی، دبیر انجمن زغال‌سنگ ایران، از کاهش ۴۰ درصدی سهمیه سوخت این معادن خبر داده است. گازوئیل علاوه بر تامین انرژی ماشین‌آلات، برای فعالیت ژنراتورهای برق و استمرار تهویه معادن زیرزمینی ضروری است؛ بنابراین، اختلال در تامین آن می‌تواند ایمنی کارگران را نیز تهدید کند.
پیامد این بحران‌ها به معدن محدود نمی‌ماند. کاهش استخراج زغال‌سنگ، تامین مواد اولیه برخی فولادسازان را دشوارتر می‌کند و تداوم کمبود نهاده‌ها می‌تواند هزینه تولید صنایع معدنی را افزایش دهد.
راهکار چیست؟ نخست، تامین پایدار مواد اولیه تولید مواد ناریه و تسهیل واردات تحت ضوابط مشخص؛ دوم، بازنگری در سهمیه گازوئیل بر اساس نیاز واقعی معادن و اولویت‌دادن به سیستم‌های ایمنی؛ و سوم، حمایت مالی از معادن کوچک و پیش‌بینی‌پذیر کردن فرآیند تامین نهاده‌ها.
نکته مهم این است که تا زمانی که مواد ناریه و سوخت به‌موقع تامین نشوند، افزایش ظرفیت اسمی معادن لزوما به افزایش تولید واقعی منجر نخواهد شد.
دیدگاهتان را بنویسید