اگرچه «مثلث لیتیوم» در آمریکای جنوبی با در اختیار داشتن ۴۳ درصد از منابع شناسایی‌شده جهان، پتانسیل تبدیل شدن به تأمین‌کننده اصلی بازار خودروهای برقی را دارد، اما بررسی‌های جدید زمین‌شناسی نشان می‌دهد که میان «ثروت زمین‌شناختی» و «عرضه تجاری»، موانع پیچیده‌ای نهفته است.
به گزارش فولادنیوز، خوزه کابِیو، زمین‌شناس برجسته، در تازه‌ترین پژوهش خود که در نشریه Andean Geology منتشر شده، با بررسی ۴۳ کویر نمک (سالار) در آرژانتین، بولیوی و شیلی، زوایای پنهان این صنعت را واکاوی کرده است. بر اساس آمارهای سال ۲۰۲۶، این سه کشور ۶۴ میلیون تن از مجموع ۱۵۰ میلیون تن لیتیوم شناسایی‌شده در جهان را در اختیار دارند؛ عددی که در نگاه نخست خیره‌کننده است، اما در عمل با چالش‌های اساسی روبروست.
چالش فنی: منابعی که هنوز «ذخیره» نشده‌اند
کابِیو در تحلیل خود تأکید می‌کند که میان «منابع» (Resources) و «ذخایر» (Reserves) تفاوتی بنیادی وجود دارد. در حالی که حجم بالای لیتیوم در خاک این منطقه ثبت شده است، تفاوت‌های ساختاری در ترکیب شیمیایی شورابه‌ها (Brines) و ناخالصی‌های موجود، مانع از آن می‌شود که بتوان تمام این منابع را با هزینه اقتصادی استخراج کرد.
به گفته این کارشناس، برخلاف کانسارهای سنگ‌بستر سخت، منابع لیتیومِ این منطقه در یک سیستم هیدرولوژیکی پویا و زیرزمینی قرار دارند؛ مسئله‌ای که نه‌تنها اکتشاف و نمونه‌برداری را دشوار می‌کند، بلکه ارزیابی حجم قابل استحصال را نیز با ضریب خطای بالا مواجه می‌سازد.
محدودیت‌های زیست‌محیطی و تکنولوژی‌های نوظهور
علاوه بر چالش‌های زمین‌شناسی، «کمبود منابع آب» در محیط‌های خشک آند مرکزی، به بزرگترین گلوگاه توسعه پروژه‌ها تبدیل شده است. مدیریت منابع آب و تعادل میان «برداشت شورابه» و «مصرف آب شیرین»، اکنون به یکی از متغیرهای اصلی در انتخاب تکنولوژی فرآوری تبدیل شده است.
در این میان، تکنولوژی «استحصال مستقیم لیتیوم» (DLE) به‌عنوان کورسوی امیدی برای توسعه کانسارهای کم‌بازده مطرح شده است. کابِیو معتقد است که DLE با کاهش نیاز به آب و زمان فرآوری، می‌تواند راهبرد توسعه این مناطق را تغییر دهد، مشروط بر اینکه متناسب با شرایط محلی هر حوضه به کار گرفته شود.
منبع: معدن نیوز
دیدگاهتان را بنویسید