گزارش واحد اطلاعات انرژی و اقلیم هشدار می‌دهد تأخیر در سرمایه‌گذاری برای ظرفیت‌های جدید کوره قوس الکتریکی در بریتانیا، فولادسازان را از موج تقاضای فولاد کم‌انتشار محروم می‌کند. با توجه به زمان سه تا شش‌ساله ساخت این واحدها، تصمیم‌گیری برای سرمایه‌گذاری در سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ توان رقابتی صنعت در سال‌های ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۱ را تعیین خواهند کرد؛ دوره‌ای که تقاضای فولاد سبز جهش می‌کند.
به گزارش فولادنیوز، تعویق سرمایه‌گذاری در ظرفیت‌های جدید کوره قوس الکتریکی در بریتانیا می‌تواند فولادسازان این کشور را از فرصت پاسخ‌گویی به تقاضای رو‌به‌رشد برای فولاد سبز محروم کند. بررسی جدید واحد اطلاعات انرژی و اقلیم (Energy and Climate Intelligence Unit) نشان می‌دهد فرصت برای یک گذار مدیریت‌شده به تولید فولاد سبز، روزبه‌روز محدودتر می‌شود.
بر اساس این گزارش، احداث ظرفیت جدید کوره قوس الکتریکی از زمان تصمیم‌گیری برای سرمایه‌گذاری تا راه‌اندازی، سه تا شش سال زمان می‌برد. بنابراین، تصمیم‌های سرمایه‌گذاری در سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷، توان رقابتی صنعت فولاد بریتانیا را در سال‌های ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۱ تعیین خواهند کرد؛ دوره‌ای که انتظار می‌رود تقاضای صنایع مصرف‌کننده برای فولاد سبز به‌سرعت افزایش یابد.
در این بازه، نخستین موج اهداف فولاد سبز در صنعت خودرو شکل می‌گیرد، زنجیره تأمین پروژه‌های بادی فراساحلی به اوج می‌رسد و توسعه شبکه‌های انتقال و توزیع سرعت می‌گیرد. این پژوهش هشدار می‌دهد ظرفیت‌هایی که پس از این دوره به بهره‌برداری برسند، ممکن است فرصت پاسخ‌گویی به موج تقاضایی را که برای آن طراحی شده‌اند، از دست بدهند.
پیش‌بینی می‌شود تقاضای فولاد بریتانیا با رشد ۵۴ درصدی، از ۹.۱ میلیون تن در سال ۲۰۲۵ به ۱۴ میلیون تن در سال ۲۰۵۰ برسد. این افزایش عمدتا ناشی از رشد ساخت‌وساز، انرژی بادی فراساحلی، خودروهای برقی و زیرساخت شبکه خواهد بود.
با توجه به پیش‌بینی تولید داخلی حدود ۶.۷ میلیون تن، تا سال ۲۰۵۰ با کسری تولید ۷.۳ میلیون تنی مواجه خواهیم شد. جبران این کسری به ظرفیتی بیش از دو برابر ظرفیت جدید مورد نیاز در بندر تالبت و همچنین ۴.۷ گیگاوات ظرفیت انرژی اضافی نیاز دارد.
این وضعیت، بازاری به ارزش ۹۳ میلیارد پوند (معادل ۱۲۲.۸ میلیارد دلار) در فاصله سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۵۰ ایجاد می‌کند. این فرصت در بخش‌های مقاطع، ورق، تسمه و فولادهای آلیاژی خاص قرار دارد؛ محصولاتی که در حال حاضر از طریق واردات تأمین می‌شوند.
واحد اطلاعات انرژی و اقلیم در گزارش خود به پروژه ساخت کوره قوس الکتریکی ۳.۲ میلیون تنی شرکت تاتا استیل (Tata Steel)، سرمایه‌گذاری در تأسیسات ۱.۲ میلیون تنی این شرکت در شهر کاردیف و توسعه کارخانه مارچگالیا (Marcegaglia) در شهر شفیلد اشاره کرده است. این موارد، علاوه بر طرح پیشنهادی گذار فولاد بریتانیا، بخشی از نقشه راه سرمایه‌گذاری صنعت فولاد بریتانیا را تشکیل می‌دهند.
این واحدها سهم کوره قوس الکتریکی در بریتانیا را از سطح کنونی ۳۸ درصد، پس از راه‌اندازی بندر تالبت، به ۷۵ تا ۸۵ درصد افزایش خواهند داد؛ رقمی که از میانگین جهانی فعلی، یعنی حدود ۳۰ درصد، بیشتر است.
این گزارش هشدار می‌دهد که دام «هزینه‌های انجام‌شده» از دو جهت مانع گذار صنعت فولاد می‌شود: ادامه سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های قدیمی کوره بلند، گذار به تولید پاک‌تر را به تأخیر می‌اندازد؛ از سوی دیگر، تعلل در سرمایه‌گذاری برای احداث کوره‌های قوس الکتریکی جدید، فرصت جایگزینی واردات با تولید داخلی را از بین می‌برد. با تغییر زنجیره‌های تأمین و الگوهای خرید، بازپس‌گیری این فرصت نیز به‌تدریج دشوارتر می‌شود.
واحد اطلاعات انرژی و اقلیم اعلام می‌کند که بر اساس مسیر گذار تأییدشده بریتانیا، بعید است کوره‌های بلند این کشور تا سال ۲۰۳۵ همچنان فعال بمانند. برای اپراتورهایی که هم‌اکنون با زیان‌های عملیاتی ساختاری روبه‌رو هستند، افزایش هزینه‌های ناشی از نظام تجارت انتشار گازهای گلخانه‌ای (ETS) طی ۹ سال آینده، ادامه فعالیت کوره‌های بلند را از نظر اقتصادی دشوارتر خواهد کرد.
این تغییر با رشد پیش‌بینی‌شده تقاضا، دسترسی به خوراک کافی، فناوری اثبات‌شده و روند کربن‌زدایی شبکه برق توجیه می‌شود؛ روندی که به‌تدریج به کاهش ساختاری انتشار کربن در مقایسه با روش‌های فعلی تولید منجر خواهد شد.
با این حال، رسیدگی به هزینه برق همچنان پیش‌شرط دوام بلندمدت صنعت پس از گذار است؛ موضوعی که هنوز به‌طور کامل حل نشده است. تولیدکنندگان فولاد بریتانیا در سال ۲۰۲۵/۲۶، برای برق ۲۷ تا ۳۸ درصد بیشتر از رقبای خود در آلمان و فرانسه پرداخت کردند.
این اختلاف در مقایسه با فرانسه تقریبا ۴۰ درصد بود و تنها در سال ۲۰۲۵/۲۶ حدود ۴۱ میلیون پوند برای این بخش هزینه ایجاد کرد.
این مطالعه چند ریسک کلیدی را شناسایی می‌کند: محدود بودن فرصت خرید و سرمایه‌گذاری، چالش‌های کیفیت خوراک، هزینه بالای برق و ضعف‌های طراحی سازوکار تعدیل کربن در مرز بریتانیا (CBAM). با توجه به محدودیت زمانی، مجموع این عوامل می‌تواند باعث شود فرصت تأمین تقاضای فولاد سبز، به‌جای تولید داخلی، به‌طور پیش‌فرض در اختیار واردکنندگان قرار گیرد.
واحد اطلاعات انرژی و اقلیم هشدار می‌دهد که شرایط لازم برای گذار موفق صنعت فولاد بریتانیا فراهم است؛ اما مسئله اصلی این است که آیا می‌توان در دو تا سه سال آینده و پیش از پایان فرصت موجود، این شرایط را به‌طور کامل فراهم کرد یا خیر. این موضوع، چالش اصلی سیاست صنعتی بریتانیا در سال‌های پیش رو خواهد بود.
منبع: فلزات آنلاین
دیدگاهتان را بنویسید