در دنیای هریپاتر، اکسپکتو پاترونوم (Expecto Patronum) وردی برای فراخواندن یک نیروی محافظ در برابر دمنتورهاست. آنها با نزدیک شدن به انسان، شادی، امید و انرژی او را میگیرند. شاید دمنتورهای انرژی توصیف مناسبی برای بحرانی باشند که طی سالهای اخیر، تولید و سرمایهگذاری صنعت فولاد را تحت فشار قرار داده است.
به گزارش فولادنیوز، صنعت فولاد ایران سالهاست با مسئله ناترازی انرژی دستوپنجه نرم میکند اما آنچه در اظهارات اخیر فعالان صنعت، دولت و مجلس نمایان شده، نشان میدهد این مسئله دیگر صرفاً یک اختلال مقطعی در تأمین برق و گاز نیست و به یکی از مهمترین موانع تداوم تولید و توسعه زنجیره فولاد تبدیل شده است.
چندی پیش در یکی از سمینارهای اندیشکده فولاد و صنایع معدنی ایران با عنوان «پایداری تولید در صنعت فولاد» که با محوریت چالش انرژی برگزار شد، تصویری از ابعاد این بحران ارائه شد که در آن، از کاهش ظرفیت تولید و صادرات تا افزایش هزینههای انرژی و لجستیک و کاهش جذابیت سرمایهگذاری، مجموعهای از عوامل بهعنوان تهدیدهای پیش روی صنعت مطرح شد.
بهرام سبحانی، رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران، در این نشست انرژی را برای صنعت فولاد به اکسیژن تشبیه کرد و گفت بیش از ۹۰ درصد فولاد ایران با استفاده از گاز تولید میشود. به گفته او، صنعت فولاد پس از پتروشیمی دومین صنعت ارزآور کشور است، اما با وجود مصرف کمتر از ۶ هزار مگاوات برق در زنجیره فولاد، محدودیتهای انرژی همچنان تولید این صنعت را تحتتاثیر قرار داده است.
این فشار در آمار تولید نیز خود را نشان داده است. بر اساس ارقام ارائهشده از سوی سبحانی، در سال ۱۴۰۴ در حالی ظرفیت اسمی زنجیره فولاد به حدود ۵۵ میلیون تن میرسید که تولید واقعی ۳۲ میلیون تن بود و حدود ۷.۹۹ میلیون تن تولید بالقوه نیز به دلیل محدودیتهای برق و بازار از دست رفت.
رئیس انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران همچنین ارزش تولید از دسترفته ناشی از محدودیتهای انرژی در کشور در سال ۱۴۰۴ را بیش از ۱۸.۳ میلیارد دلار اعلام کرد؛ رقمی که سهم محدودیت برق و گاز در آن قابل توجه عنوان شد.
مسعود سمیعینژاد، معاون وزیر صمت و رئیس هیأت عامل ایمیدرو، از دست رفتن بیش از ۵ میلیارد دلار صادرات فولاد و حدود ۱۰ میلیون تن از ظرفیت تولید این صنعت را بهعنوان بخشی از پیامدهای شرایط موجود مطرح کرد و هشدار داد که ادامه روند فعلی، تحقق اهداف توسعهای کشور را با ابهام مواجه میکند.
اما دمنتورهای انرژی فقط در خاموشی کارخانهها خلاصه نمیشوند… وقتی قیمت انرژی افزایش مییابد، هزینه تولید بالا میرود. وقتی تأمین انرژی پایدار نیست، ظرفیت تولید بلااستفاده میماند. وقتی تولید کاهش پیدا میکند، صادرات و درآمد ارزی تحتتاثیر قرار میگیرد و در نهایت، سرمایهگذاری در صنعتی که باید موتور توسعه باشد، جذابیت خود را از دست میدهد.
سبحانی میانگین حاشیه سود فولادسازان در سال ۱۴۰۴ را تنها ۶ درصد اعلام کرد و همزمان نسبت به هزینههای بالای لجستیک هشدار داد بهگونهای که هزینه انتقال سنگآهن از استرالیا تا خلیج فارس کمتر از هزینه انتقال این ماده اولیه از مرکز ایران تا خلیج فارس است.
منبع: فولادبان
دیدگاهتان را بنویسید