استرالیا پالایشگاه کلیدی فلزات نیراستار را نجات داد!
ممکن است این مبلغ کم به نظر برسد، اما ۸۷ میلیون دلار که دولت استرالیا به دو کارخانه ذوب فلز متعلق به شرکت بزرگ جهانی کالا ترافیگورا (Trafigura) اختصاص داده است، میتواند شروع یک اقدام بزرگ باشد.
به گزارش فولاد نیوز، دولتهای فدرال و ایالتی استرالیا در ایالتهای استرالیای جنوبی و تاسمانی هفته گذشته موافقت کردند مبلغ ۱۳۵ میلیون دلار استرالیا (۸۷.۴ میلیون دلار آمریکا) به زیرمجموعه ترافیگورا (Trafigura) یعنی نیراستار (Nyrstar) برای حمایت از کارخانههای ذوب سرب و روی پرداخت کنند.
نیراستار اوایل امسال کارخانه ذوب سرب خود در بندر پیر استرالیای جنوبی و عملیات پردازش روی در هوبارت تاسمانی را به دلیل افزایش قیمت انرژی و کاهش هزینههای پردازش، تحت بازنگری استراتژیک قرار داد.
نیراستار تنها شرکت غربی نیست که با حاشیه سود پایین در کارخانههای فرآوری فلز مواجه است، چرا که این صنعت با مشکل ظرفیت مازاد و سلطه رو به افزایش چین و مزیتهای هزینهای آن دست و پنجه نرم میکند.
مشکل دولتهای غربی این است که آنها روزبهروز بیشتر نگران وابستگی زیاد به چین هستند، نه تنها برای مواد معدنی مانند عناصر خاکی کمیاب، بلکه برای فلزات تصفیهشده مانند مس، نیکل، منگنز، آلومینیوم، روی و سرب. چالش اصلی این است که چگونه بدون تحمیل بار مالی زیاد بر مالیاتدهندگان، تامین این فلزات را تضمین کنند.
در نگاه اول، به نظر میرسد ۸۷ میلیون دلار اختصاص یافته به نیراستار تنها یک چسب زخم موقت است تا این کارخانهها بتوانند مدتی بیشتر فعالیت کنند. اما این پول همچنین برای بررسی امکان تولید مواد معدنی حیاتی دیگر از جمله آنتیموان، بیسموت، ژرمانیم و ایندیوم در این کارخانهها استفاده خواهد شد.
اگر فرض کنیم که تولید این مواد معدنی در این کارخانهها امکانپذیر باشد، سوال بعدی این است که دولتهای استرالیا، آمریکا و اروپا چگونه میتوانند اطمینان حاصل کنند که این قابلیت جدید پایدار و عملیاتی باقی بماند. چند مسیر مختلف وجود دارد، اما نکته مشترک این است که این مسیرها نیازمند سیاستگذاری و همکاری دولتها هستند.
کاملاً واضح است که شرکتهای خصوصی غربی نمیتوانند فلزات تصفیهشده را با قیمتهایی رقابتی نسبت به تولیدکنندگان چینی تولید کنند.
چین اکنون حدود ۵۷ درصد مس تصفیهشده جهان، ۶۰ درصد آلومینیوم و ۵۳ درصد روی را تولید میکند. همچنین حدود ۷۵ درصد تولید نیکل در اندونزی، بزرگترین تولیدکننده این فلز و بازیگر کلیدی در گذار انرژی، در کنترل چین است.
قیمتگذاری و تضمین خرید
بهترین روش برای کشورهای غربی جهت حفظ ظرفیت فعلی پالایش فلز و همچنین ایجاد قابلیتهای جدید برای کنترل زنجیره تامین مواد معدنی حیاتی چیست؟ یارانهها ممکن است راهحلی کوتاهمدت باشند و به تولید پایدار منجر نشوند، اما همانطور که استرالیا نشان داده، میتوانند زمان بخرند.
چیزی که پایدارتر است، ایجاد سیستم قیمتگذاری و تضمین خرید است که اطمینان لازم را به شرکتهای سرمایهگذار در بخش استخراج و پالایش مواد معدنی حیاتی بدهد. این کار میتواند با توافق دولتها برای خرید حجم مشخصی با قیمت معین انجام شود، اما این روش واقعاً تنها زمانی موثر است که دولت تنها مشتری باشد.
اگر پالایشگاه همچنین به شرکتهای خصوصی مانند تولیدکنندگان خودرو و شرکتهای انرژی فروش داشته باشد، قیمتها باید رقابتی با فلزاتی باشند که میتوانند از منابع دیگر تامین شوند. استدلالی برای تعرفههای هوشمند وجود دارد که به تولیدکنندگان اجازه میدهد در برابر تامینکنندگان چینی رقابت کنند. اما این تعرفهها باید پیش از اجرا به دقت تحقیق شده و همراه با مشوقهایی برای حفظ یا افزایش تولید باشند.
به عبارت دیگر، این تعرفهها باید بسیار متفاوت از رویکرد سختگیرانهای باشند که رئیسجمهور آمریکا، دونالد ترامپ، با وضع تعرفههای سنگین روی کالاهایی مانند فولاد، آلومینیوم و مس اعمال کرد، بدون توجه به اینکه تولیدکنندگان آمریکایی چگونه میتوانند تولید را افزایش داده و واردات را جایگزین کنند.
سابقه دولتهای غربی در حمایت موفق از توسعه و پالایش مواد معدنی حیاتی چندان امیدوارکننده نیست. اما شاید تصمیم استرالیا برای یارانه دادن به نیراستار نشاندهنده درک جدی این مشکل و نیاز به راهحلهای سریعتر باشد.