چرا اتکا به فولاد بازیافتی، مسیر اروپا برای کاهش کربن را منحرف میکند
اروپا تنها به فولاد کمکربن نیاز ندارد، بلکه به صنعتی فولاد نیاز دارد که برای دههها رقابتی، معتبر و جهانی باقی بماند.
به گزارش فولاد نیوز، فولاد ستون فقرات اقتصاد اروپا است و پایهای برای همه چیز از خودرو گرفته تا توربینهای بادی، راهآهن تا ساختمانها به شمار میرود. این ماده همچنین یکی از پرکربنترین مواد در جهان است و تقریباً یک چهارم از انتشارهای صنعتی اتحادیه اروپا را تشکیل میدهد.
با هدفهای بلندپروازانه اقلیمی خود، اروپا پیشگام در مسابقه جهانی برای کربنزدایی فولاد بوده است، با پروژههای نوآورانهای مانند هایبریت (HYBRIT) در سوئد که در سال ۲۰۲۱ نخستین فولاد بدون سوختهای فسیلی جهان را تولید کرد، و پروژههای هایدنوم استیل (Hydnum Steel) در اسپانیا و گراویهای (GraviHy) در فرانسه که هر دو در حال بررسی فناوریهای کاهش مستقیم آهن مبتنی بر هیدروژن و کورههای قوس الکتریکی هستند.
اما اتخاذ تصمیمات نهایی سرمایهگذاری برای پروژههای فولاد کمانتشار در مقیاس کامل همچنان چالشی مهم در شرایط کنونی بازار و سیاستگذاری است.
در همین حال، چین و هند نیز به سرعت در مسیر کربنزدایی پیش میروند و میلیاردها دلار در فناوریهای تولید فولاد کمکربن، عمدتاً مبتنی بر هیدروژن، سرمایهگذاری میکنند.
با قانون پیشنهادی شتابدهنده کربنزدایی صنعتی اتحادیه اروپا (IDAA) که در بروکسل در دست اقدام است و هدف آن تسریع بهرهبرداری از فناوریهای پاک است، سیاستگذاران فرصت حیاتی دارند تا موقعیت رهبری سبز اروپا را در برابر رقابت فزاینده حفظ کنند.
اما برای رسیدن به این هدف باید از وابستگی بیش از حد به یک فریببازی در این بخش اجتناب شود: قراضه یا فلز بازیافتی.
استفاده از فلز بازیافتی یا همان قراضه در تولید فولاد، روشی مقرون به صرفه برای کاهش کربن است و با تلاشهای کمیسیون اروپا برای تسریع اقتصاد چرخشی همخوانی دارد. تا حدی این درست است، زیرا افزایش نرخ بازیافت باعث کاهش ضایعات، کاهش مصرف انرژی و صرفهجویی فوری در انتشار گازهای گلخانهای میشود.
با این حال، هرچند قراضه میتواند انتشار مستقیم کربن (دامنه ۱) تولیدکننده فولاد را تا ۵۸ درصد کاهش دهد، این روش راهحلی کامل نیست، زیرا ظرفیت آن ذاتاً محدود به میزان در دسترس بودن قراضه است.
در حال حاضر، قراضه تقریباً ۳۲ درصد از تقاضای جهانی فولاد را تامین میکند و پیشبینی میشود این رقم تنها تا ۴۶ درصد تا سال ۲۰۵۰ افزایش یابد، بر اساس تولید فولاد تاریخی. در حالی که تغییرات امیدوارکنندهای در اروپا به سمت تولید با کورههای قوس الکتریکی وجود دارد که به طور متوسط از ۷۱ درصد قراضه استفاده میکنند، این موضوع میتواند باعث کمبود قراضه حتی تا سال ۲۰۳۰ شود.
برای استفان اراسموس، این یک گام در مسیر درست است تا هم تولید را به حداکثر برساند و هم محیط زیست را حفظ کند.
یک راهحل کامل برای کاهش انتشار از طریق IDAA باید محدودیتهای قراضه را در نظر بگیرد و در عین حال سیگنالهای بازار لازم برای تحریک سرمایهگذاری در فناوریهای فولاد کمانتشار اولیه (Virgin) را ایجاد کند، که برای توسعه به بیش از ۱۰۰ میلیارد یورو سرمایه نیاز دارند.
نیازمند قوانین سخت و سریع درباره میزان استفاده از قراضه نیستیم، بلکه به قوانین هوشمند مبتنی بر دادههای دقیق نیاز داریم که سه محور اصلی دارند:
* اندازهگیری و افشای مداوم میزان استفاده از قراضه
* اندازهگیری و افشای شفاف و قابل مقایسه جهانی شدت انتشار نه تنها انتشار مستقیم، بلکه انتشار غیرمستقیم نیز
* ایجاد یک «مقیاس کربنزدایی فولاد» عینی (که گاهی مقیاس لغزشی نامیده میشود) که واقعیت را در نظر میگیرد که نسبت بهینهای واحد بین قراضه و فولاد اولیه وجود ندارد و این نسبت بسته به فناوریها و نیازهای تولیدکننده متفاوت است.
خبر خوب این است که هر سه مورد یا قبلاً به خوبی تثبیت شدهاند یا به راحتی قابل اجرا هستند. ترکیب این موارد شرکتها و کشورهای عضو را هدایت میکند تا قراضه را وقتی مقرون به صرفه است استفاده کنند و فولاد کمانتشار اولیه را زمانی که قراضه کافی نیست.
نسخهای از IDAA که این ظرافت را درک کند، نه تنها شرایط عادلانهای برای تولیدکنندگان فولاد فراهم میآورد، بلکه ریسک نشت انتشار را کاهش میدهد، نوآوری در زنجیره ارزش را تحریک میکند و اطمینان حاصل میکند که صنعت فولاد اروپا در رقابت جهانی کربنزدایی عقب نماند.
اروپا تنها به فولاد کمکربن نیاز ندارد، بلکه به صنعتی فولاد نیاز دارد که برای دههها رقابتی، معتبر و جهانی باقی بماند.