چرا مصرفکنندگان فولاد سر و صدای بیشتری درباره تعرفهها نمیکنند؟
اگر مشاغل موجود در تولید محصولات فولادی با استفاده از فولاد خریداریشده و تولید و فرآوری آلومینا و آلومینیوم — که آنها نیز تحت حمایت تعرفههای ترامپ بودند — را نیز حساب کنیم، افزایش اشتغال از مارس ۲۰۱۸ تاکنون نزدیک به ۸٬۰۰۰ نفر بوده است. با توجه به این ارقام، میتوان درک کرد که چرا مدیران و کارکنان صنایع فولاد و آلومینیوم از حمایت ترامپ استقبال میکنند.
به گزارش فولاد نیوز، کارخانجات تولید آهن و فولاد در ایالات متحده حدود ۸۵٬۷۰۰ نفر را استخدام میکنند. این رقم کمتر از نیمی از تعداد شاغلان در سال ۱۹۹۰ است، اما کمی بیشتر از تعداد مشاغل در سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ محسوب میشود. آیا افزایش تعرفههای فولاد که دونالد ترامپ از مارس ۲۰۱۸ آغاز کرد، سپس توسط جانشینش جو بایدن تا حدودی ادامه یافت، و این هفته نیز ترامپ آن را به ۵۰ درصد رساند، نقشی در این بهبود داشته است؟ احتمالاً بله.
پس از آنکه جرج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۲ تعرفههای فولاد را افزایش داد، اشتغال در صنایع فولاد و آلیاژهای آهنی آمریکا کاهش یافت، اگرچه این کاهش نسبت به دو سال قبل از آن کندتر بود، بنابراین واضح است که عوامل دیگری هم در این روند مؤثرند. با این حال، رشد اشتغال این بخش پس از مارس ۲۰۱۸ چشمگیر بود. تا جولای ۲۰۱۹، اشتغال در این حوزه با تعدیل فصلی ۶٬۳۰۰ نفر (معادل ۷.۷ درصد) افزایش یافت. پس از آن روند کاهشی شروع شد، اما در فوریه ۲۰۲۰ — پیش از سقوط تقاضا و تولید فولاد بهدلیل همهگیری کووید-۱۹ — این افزایش هنوز ۳٬۸۰۰ نفر بود. در مارس امسال، اشتغال ۳٬۴۰۰ نفر بیشتر از مارس ۲۰۱۸ گزارش شده است.
تمام این آمار بالاتر از رقم معروف ۱٬۰۰۰ شغل ایجادشده بهواسطه تعرفههاست؛ رقمی که بر اساس دادههای اواخر ۲۰۱۹ محاسبه شده بود و از آن زمان بهشدت بازبینی شده است. اگر مشاغل موجود در تولید محصولات فولادی با استفاده از فولاد خریداریشده و تولید و فرآوری آلومینا و آلومینیوم — که آنها نیز تحت حمایت تعرفههای ترامپ بودند — را نیز حساب کنیم، افزایش اشتغال از مارس ۲۰۱۸ تاکنون نزدیک به ۸٬۰۰۰ نفر بوده است. با توجه به این ارقام، میتوان درک کرد که چرا مدیران و کارکنان صنایع فولاد و آلومینیوم از حمایت ترامپ استقبال میکنند.
اما صنایع آمریکایی که باید فولاد و آلومینیوم بخرند تا محصولات خود را بسازند، در مجموع مشاغل بسیار بیشتری از تولیدکنندگان این فلزات در اختیار دارند. اقتصاددانان کاترین راس (دانشگاه کالیفرنیا در دیویس) و لیدیا کاکس (اکنون در دانشگاه ویسکانسین) در سال ۲۰۲۰ برآورد کردند که حدود ۱۲ میلیون آمریکایی در صنایعی شاغلاند که از فولاد استفاده میکنند. از این تعداد، ۲ میلیون نفر در صنایعی کار میکنند که فولاد بیش از ۵ درصد از ورودیهای تولید آنها را تشکیل میدهد. افزایش هزینه فولاد به توان رقابت این صنایع آسیب میزند. راس و کاکس بر اساس مطالعهای از هیئت فدرال رزرو در سال ۲۰۱۹ برآورد کردند که تعرفهها باعث کاهش ۷۵٬۰۰۰ شغل در صنایعی شدهاند که از فولاد و آلومینیوم استفاده میکنند — نسبت به حالتی که این تعرفهها اعمال نمیشدند.
البته این بدان معنا نیست که اشتغال در آن صنایع الزاماً کاهش یافته است. با استفاده از دادههای دقیق ورودی-خروجی صنعتی سال ۲۰۱۷ دفتر تحلیل اقتصادی ایالات متحده، نگارنده ۱۴ صنعتی را که فولاد بیش از ۲۰ درصد از ورودیهای واسطهای آنها را تشکیل میدهد، مشخص کرده و اطلاعات اشتغال آنها را از سرشماری فصلی اشتغال و دستمزد اداره آمار کار آمریکا (QCEW) استخراج کرده است. این سرشماری جزئیات بیشتری نسبت به دادههای ماهانه اشتغال ارائه میدهد اما با تأخیر زمانی بیشتری منتشر میشود و فاقد تعدیل فصلی است. مجموع اشتغال این صنایع در دسامبر ۲۰۲۴ اندکی بیش از یک میلیون نفر بوده است — افزایش ۲۲٬۹۵۶ نفری (معادل ۲.۳ درصد) نسبت به دسامبر ۲۰۱۷؛ در حالی که اشتغال کلی غیردولتی در همین بازه زمانی ۷.۷ درصد رشد داشته است.
افزایشها و کاهشها
از میان این ۱۴ صنعت، هفت صنعت شاهد افزایش اشتغال بودند و هفت صنعت دیگر کاهش اشتغال داشتند. در صنایعی که بیشترین رشد اشتغال را تجربه کردند، میتوان به منابع جدید تقاضا اشاره کرد که تأثیر منفی تعرفهها را جبران کردهاند. تولید سازههای فلزی و محصولات تزئینی و معماری از رشد دوباره ساختوساز در ایالات متحده بهرهمند شدند؛ حوزهای که از زمان رکود مالی وضعیت ضعیفی داشت. هزینههای واقعی ساختوساز در آمریکا طی هفت سال گذشته ۲۵ درصد افزایش یافته است. تولید تجهیزات جابهجایی مواد نیز از رونق انبارداری و خردهفروشی آنلاین سود برده است.
هیچیک از این دادهها نتیجهگیری اقتصاددانان مبنی بر اینکه آسیب به مصرفکنندگان فولاد بیشتر از سود تولیدکنندگان آن بوده را نقض نمیکند، اما نشان میدهد که چرا حمایت از افزایش تعرفههای فولاد آسانتر از سازماندهی مخالفت با آنهاست. مصرفکنندگان فولاد جبههای متحد تشکیل نمیدهند، و بسیاری از آنها از زمان افزایش تعرفههای سال ۲۰۱۸ عملکرد خوبی داشتهاند.
این بار، ترامپ بهدنبال افزایش تعرفهها بر تقریباً همهچیز است، اما فولاد همچنان در کانون توجه قرار دارد. البته فقط ترامپ نیست — حمایت و حفاظت از تولید داخلی فولاد برای سیاستمداران آمریکایی بیش از یک قرن اولویت داشته است. این اولویت در سایر کشورهای جهان نیز دیده میشود، که نتیجه آن ظرفیت مازاد شدید در صنعت فولاد جهانی است. کشورهای گروه ۲۰ در سال ۲۰۱۶ «مجمع جهانی ظرفیت مازاد فولاد» را تأسیس کردند، اما این مشکل هنوز پابرجاست.
جهان میتواند فولاد بسیار بیشتری تولید کند
سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در گزارش «چشمانداز فولاد ۲۰۲۵» خود اعلام کرده که چین عامل اصلی رشد ظرفیت مازاد جهانی فولاد است — کشوری که بیش از نیمی از فولاد جهان را تولید میکند. یارانههای دولتی به تولیدکنندگان فولاد در چین — مانند وامهای کمبهره و انرژی ارزان — ده برابر بیشتر از میزان مشابه در کشورهای عضو OECD است (به نسبت درآمد). آمریکا تقریباً هیچ فولادی مستقیماً از چین وارد نمیکند، اما صنعت فولاد این کشور در بازارهای جهانی با رقابت شدیدی مواجه است که به دلیل مازاد عرضه چین بازتعریف شدهاند. میتوان این مزیت کمهزینه را پذیرفت، اما همچنین میتوان استدلال کرد که باید از نابودی صنایع فولاد قابلبقا جلوگیری کرد. هر اقدامی در حمایت از تولیدکنندگان فولاد، هزینهای برای صنایع مصرفکننده آن دارد — اما این هزینه همیشه بهآسانی دیده نمیشود.