گسترش صنعت فولاد هند اهداف اقلیمی و تلاشهای جهانی برای پاکسازی این صنعت را تهدید میکند
به گزارش فولاد نیوز، برنامههای هند برای دو برابر کردن تولید فولاد تا پایان دهه جاری میتواند اهداف اقلیمی ملی این کشور و نیز یک هدف کلیدی جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای از صنعت فولاد را به خطر بیندازد. این موضوع در گزارشی که روز سهشنبه منتشر شد، مطرح شده است. این گزارش که […]
به گزارش فولاد نیوز، برنامههای هند برای دو برابر کردن تولید فولاد تا پایان دهه جاری میتواند اهداف اقلیمی ملی این کشور و نیز یک هدف کلیدی جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای از صنعت فولاد را به خطر بیندازد. این موضوع در گزارشی که روز سهشنبه منتشر شد، مطرح شده است.
این گزارش که توسط «نظارتخانه جهانی انرژی» (Global Energy Monitor) منتشر شده – نهادی که پروژههای انرژی را در سراسر جهان ردیابی میکند – اعلام میکند تلاشها برای کربنزدایی از تولید فولاد در حال پیشرفت است. اما در هند، که دومین تولیدکننده بزرگ فولاد در جهان است، تکیه سنگین بر فناوریهای مبتنی بر زغالسنگ، چالشی جدی به شمار میرود.
آسترید گریکسبی-شولت، مدیر پروژه در Global Iron and Steel Tracker و از نویسندگان این گزارش، گفت: «هند اکنون نشانگر اصلی برای کربنزدایی جهانی فولاد است. اگر این کشور برنامههای خود برای تولید فولاد سبز را افزایش ندهد، کل این بخش یک نقطه عطف مهم را از دست خواهد داد. مسیر هند، مسیر جهان است.»
در حال حاضر، تا ۱۲ درصد از انتشار گازهای گلخانهای هند که وارد جو شده و سیاره را گرم میکنند، از صنعت فولاد ناشی میشود. طبق این گزارش، اگر تولید فولاد مطابق با برنامههای دولت پیش برود، این رقم میتواند در عرض پنج سال دو برابر شود.
در عین حال، هند قصد دارد تا پایان این دهه ۵۰۰ گیگاوات انرژی پاک – معادل برق مورد نیاز برای حدود ۳۰۰ میلیون خانه هندی – تولید کند. این کشور اخیراً از مرز نصب ۱۰۰ گیگاوات انرژی خورشیدی عبور کرده است، که بیشتر آن در ۱۰ سال گذشته انجام شده است.
هند همچنین هدفگذاری کرده که تا سال ۲۰۷۰ به وضعیت «صفر خالص» (net zero) برسد؛ یعنی یا تمام آلودگی دیاکسید کربن خود را حذف کند یا با روشهایی مانند کاشت درختانی که کربن جذب میکنند، آن را جبران نماید.
تولید فولاد یکی از آلایندهترین صنایع از نظر کربن است و حدود ۹ درصد از کل انتشار گازهای گلخانهای جهان را به خود اختصاص میدهد. آژانس بینالمللی انرژی هدفگذاری کرده که تا سال ۲۰۳۰، ۳۷ درصد از ظرفیت جهانی تولید فولاد از کورههای قوس الکتریکی با آلایندگی کمتر استفاده کند. اما پیشبینیهای کنونی GEM نشان میدهد که جهان فقط به ۳۶ درصد خواهد رسید؛ و این عقبماندگی عمدتاً ناشی از تکیه بیش از حد هند بر زغالسنگ است.
هند قصد دارد ظرفیت تولید فولاد خود را از ۲۰۰ میلیون تُن در سال به بیش از ۳۳۰ میلیون تُن تا سال ۲۰۳۰ افزایش دهد. طبق دادههای جدید، بیش از ۴۰ درصد از ظرفیت در حال توسعه جهانی – معادل ۳۵۲ میلیون تُن در سال – مربوط به هند است و بیش از نیمی از این ظرفیت بر پایه زغالسنگ طراحی شده است.
هنا خدیجه، تحلیلگر پژوهشی در GEM و از نویسندگان گزارش گفت: «هند تنها کشور بزرگ تولیدکننده فولاد است که تا این حد ظرفیت زغالسنگمحور در برنامه دارد.»
بخش فولاد هند حدود ۲.۶ تُن دیاکسید کربن به ازای هر تُن فولاد تولید میکند، که تقریباً ۲۵٪ بیشتر از میانگین جهانی است. چین، بزرگترین تولیدکننده فولاد جهان، با تولید بیشتر فولاد مبتنی بر ضایعات و بازنشسته کردن کارخانههای قدیمی مبتنی بر زغالسنگ، توانسته میزان آلایندگی به ازای هر تُن را پایین نگه دارد.
وابستگی شدید هند به زغالسنگ در تولید فولاد، ناشی از ترکیبی از عوامل است: زغالسنگ داخلی ارزانقیمت، ناوگان نسبتاً جوان کورههای بلند که هنوز ۲۰ تا ۲۵ سال عمر عملیاتی دارند، و کمبود گاز طبیعی و ضایعات فولادی. همچنین، سیستم بازیافت ضایعات در این کشور غیررسمی باقی مانده و سنگآهن با کیفیت بالا نیز کمیاب است.
خدیجه از GEM گفت: «هند این پتانسیل را دارد که مسیر خود را تغییر دهد. بخش عمدهای از ظرفیت برنامهریزیشده هنوز فقط روی کاغذ است. تنها ۸ درصد از آن عملاً آغاز به کار کرده است. این یعنی هنوز فرصتی برای حرکت به سمت فناوریهای با انتشار کمتر وجود دارد.»
پیامدهای تولید فولاد آلاینده از نظر کربنی، ممکن است فراتر از اهداف اقلیمی باشد. با آنکه صادرات فولاد هند سهم کمی از تولید کلی کشور دارد، این صادرات میتواند با مشکل مواجه شود، زیرا بازارهای عمدهای مانند اتحادیه اروپا از سال آینده شروع به اعمال مالیات مرزی کربن خواهند کرد.
ایسواران ناراسیمهان از اندیشکده مستقر در دهلی نو به نام «همکاری آینده پایدار» گفت: «هند شاید بهتر باشد که کمی درد کوتاهمدت ارتقاء فناوری را تحمل کند تا بتواند در بلندمدت، رقابتپذیری خود را با تولید فولاد پاکتر افزایش دهد.»